Nieuws van Tata Steel Nederland

Eervolle herdenking bij oorlogsmonument Tata Steel

Mon, 04 May 2026 17:12:28 +0200

Ook dit jaar werd er in het bijzonder stilgestaan bij de 69 medewerkers van Tata Steel (Hoogovens) die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen. Hun namen staan gegrift in het Oorlogsmonument. Na het leggen van de kransen en de twee minuten stilte volgde een toespraak door Coenraad Spaans, Director Operations IJmuiden. Coenraad stond in zijn speech stil bij zijn eigen voorouders en bij de aanwezigen die de gevolgen van de oorlog in meerdere of mindere mate hebben gevoeld. Ook refereerde hij aan de huidige polarisatie van de maatschappij en riep hij op tot een vreedzame samenleving. Want herdenken is meer dan terugkijken. Het is het levend houden van wat we elkaar in 1945 hebben beloofd: dit nooit weer.

Herdenking 69 medewerkers Hoogovens
Na de toespraak werden de namen van de 69 medewerkers van Tata Steel (Hoogovens) die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen tijdens de herdenking één voor één voorgelezen door medewerkers van Tata Steel. Om dit extra betekenis te geven, kwamen medewerkers van Tata Steel en studenten van de Academy naar voren om plaats te nemen bij het monument zodra de naam van de overleden collega op het bordje werd voorgelezen. De medewerkers en studenten die dat deden voelden zich hierdoor nog meer verbonden met de geschiedenis van het bedrijf. Twee leerlingen van basisschool De Plataan uit Velsen-Noord droegen daarna een zelfgeschreven gedicht voor.

Het verhaal van Gerrit Jan van der Steen
Ook werd tijdens de herdenking het verhaal van Jaap Knegjes voorgelezen. Jaap is zeven jaar wanneer zijn broer en Hoogoven medewerker Gerrit Jan van der Steen tijdens de Tweede Wereldoorlog omkomt. Gerrit Jan werkt tijdens de oorlog als assistent bij Walserij Oost als hij samen met onder meer zijn goede vriend Ben Albers te werk wordt gesteld in Hamburg. In 1945 bombarderen de geallieerden de Duitse steden, waaronder Hamburg. Bij een van die bombardementen wordt het huis waar Gerrit Jan verblijft, getroffen. Gerrit Jan belandt onder het puin waarna hij overlijdt.

Lees het volledige verhaal van Jaap Knegjes over zijn halfbroer Gerrit Jan van der Steen.

4 mei herdenking Tata Steel Nederland

Fri, 24 Apr 2026 11:40:16 +0200

Tijdens de herdenkingsbijeenkomst wordt in het bijzonder stilgestaan bij de negenenzestig medewerkers van Tata Steel (Hoogovens) die tijdens de Tweede Wereldoorlog omkwamen. Elk jaar wordt een slachtoffer speciaal uitgelicht met een persoonlijk verhaal. Zo ook dit jaar.

Jaap Knegjes (oud medewerker) vertelt over zijn halfbroer Gerrit Jan van der Steen die werkte als assistent bij Walserij Oost. Hij wordt te werk gesteld in Hamburg. In 1945 bombarderen de geallieerden de Duitse steden, waaronder Hamburg. Bij een van die bombardementen wordt het huis waar Gerrit Jan verblijft, getroffen. Gerrit Jan belandt onder het puin waarna hij overlijdt.

Gerrit Jan werd na de oorlog herbegraven in IJmuiden en kreeg in 1987 een plek op het Nationaal Ereveld in Loenen. Knegjes: “Ik ben daar een paar keer geweest, ook nog een keer met mijn moeder. Meer heb ik met het monument van Tata Steel, daar kom ik regelmatig. Het heeft voor mij veel symbolische waarde. Ik loop dan langs, plaats bloemen, leg mijn hand even op het monument en groet Gerrit Jan. Zo houd ik de herinnering aan mijn halfbroer levend.”

Het uitgebreide verhaal is hier te lezen.

De herdenking is een openbare aangelegenheid en publiek is van harte welkom om erbij aanwezig te zijn.

“Angst en verdriet gingen bij ons hand in hand”

Thu, 23 Apr 2026 16:34:31 +0200

Omgekomen door onderkoeling. Zo luidt de officiële overlijdensverklaring van Gerrit Jan van der Steen. In werkelijkheid komt Gerrit Jan om het leven doordat hij 36 uur onder het puin ligt na een bombardement. Hij wordt slechts 27 jaar. Zijn halfbroer Jaap Knegjes die dan zeven jaar is, vertelt wat hij nog weet van die tijd en van de jaren erna.

Gerrit Jan van der Steen werkt als assistent bij Walserij Oost als de Tweede Wereldoorlog begint. Samen met onder meer zijn goede vriend Ben Albers wordt hij te werk gesteld in Hamburg. Jaap: “Ik weet nog dat hij bij zijn vertrek in mijn wang kneep en me ‘spekkop’ noemde. En toen was hij weg.” Gerrit Jan verricht dwangarbeid in Hamburg en woont bij burgers in huis. Jaap: “Hij had hier een relatief goed leven, ging bijvoorbeeld ook naar de bioscoop en eens in de zoveel tijd mocht hij naar huis. Hij moest dan beloven dat hij weer terugkwam naar Duitsland anders zou de volgende die aan de beurt was om naar huis te gaan, niet mogen vertrekken. Gerrit Jan hield zich aan de regels, want hij was een man van zijn woord. Helaas bezegelde hij daarmee wel zijn lot.”

Angst en verdriet
In 1945 bombarderen de geallieerden de Duitse steden, waaronder Hamburg. Bij een van die bombardementen wordt het huis waar Gerrit Jan verblijft, getroffen. Gerrit Jan belandt onder het puin waarna hij overlijdt. Jaap: “Ik weet nog dat mijn moeder met mij aan de hand stond toen haar werd meegedeeld dat mijn halfbroer was omgekomen. Het gerucht gaat dat ze van verdriet binnen een maand volledig grijs was. Bij mijn halfzus die een jaar jonger was dan Gerrit Jan, ontstond de angst dat haar man, die ook in Duitsland verbleef, eveneens niet zou terugkeren. Angst en verdriet gingen bij ons hand in hand. Gelukkig is hij wél teruggekeerd.”

Steun bij lotgenoten
Hoe jong hij ook was, Jaap herinnert zich nog goed dat Ben na het overlijden van Gerrit Jan regelmatig langskwam. Ben is ook degene die ervoor zorgt dat Gerrit Jan een begrafenis krijgt in Duitsland. “Daar was mijn moeder hem natuurlijk heel dankbaar voor. En ik denk dat ze het heel prettig vond om met Ben en andere vrienden van Gerrit Jan contact te houden. Zij stonden dichtbij Gert Jan. Zo voelde ze zich toch een beetje verbonden met hem. Steun zocht ze ook bij andere moeders die hun kind waren verloren. En ik weet nog dat ze brieven schreef naar Duitsland voor sommige moeders. Mijn moeder was daarin heel sociaal en hielp waar ze kon.”

Een monument als symbool
Gerrit Jan werd na de oorlog herbegraven in IJmuiden en kreeg in 1987 een plek op het Nationaal Ereveld in Loenen. Jaap: “Ik ben daar een paar keer geweest, ook nog een keer met mijn moeder. Meer heb ik met het monument van Tata Steel, daar kom ik regelmatig. Het heeft voor mij veel symbolische waarde. Ik loop dan langs, plaats bloemen, leg mijn hand even op het monument en groet Gerrit Jan. Zo houd ik de herinnering aan mijn halfbroer levend.”

4 mei herdenking bij Tata Steel Nederland

Sun, 04 May 2025 13:51:00 +0200

Tijdens de bijeenkomst lazen medewerkers van Tata Steel één voor één de namen op van de 69 werknemers van het staalbedrijf in IJmuiden die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. Om dit symbolisch een extra betekenis te geven, deed een Tata Steel medewerker bij elke naam een stapje naar voren met daarop de naam van de voormalige collega. De medewerkers die dat deden voelden zich door deze handeling nog meer verbonden met de geschiedenis van het bedrijf.

Leerlingen van basisschool De Plataan uit Velsen-Noord droegen daarna een gedicht voor en legden ook een krans bij het monument.

Hans van den Berg, CEO van Tata Steel Nederland stond in zijn speech stil bij het feit dat we al 80 jaar herdenken en dat hij het zo bijzonder vindt dat na al die jaren nog altijd nabestaanden aanwezig tijdens deze plechtigheid. Eerst met hun eigen ouders, later met hun kinderen en nu met kleinkinderen, neven of nichten. Zo houden ze hun dierbaren levend en in onze gedachten.

Dit jaar vertelde de familie van een van de slachtoffers, over Antoon Franciscus Molenaar. Hij werkte op de sociale afdeling van Hoogovens als administratief medewerker voor uitgifte van de legitimatiebewijzen. Hij was een van de 111 Hoogoven-medewerkers die bij de Razzia van 16 april 1944 gearresteerd werd. Hij heeft de ontberingen in kamp Ammendorf niet overleefd. Hij werd slechts 19 jaar.

Lees hier het hele verhaal.

Bijzonder boek: het verhaal achter 69 namen
Na afloop van de herdenking is een boek overhandigd aan de genodigden. Het boek is opgedragen aan de 69 slachtoffers. In het kader van 80 jaar bevrijding is dit jaar extra stil gestaan bij de 69 medewerkers die zijn omgekomen tijdens de Tweede Wereld oorlog. De impact van hun overlijden is nog altijd voelbaar in het leven van hun families. Alle 69 mensen zijn in het boek genoemd en beschreven in een speciaal portret. Gecombineerd met indringende interviews met nabestaanden, artikelen over de bombardementen op Hoogovens en over de razzia in april 1944.

Tentoonstelling tot en met 11 mei in Hoogovensmuseum
Speciaal ter gelegenheid van 80 jaar bevrijding heeft het Hoogovensmuseum een indrukwekkende tentoonstelling over de Tweede Wereldoorlog georganiseerd waar de verhalen uit het boek een centrale plaats krijgen. Het boek is ook te koop in het museum. De tentoonstelling is al in april geopend en is nog tot en met 11 mei te zien. Het museum is open op woensdag, zaterdag en zondag van 10:30 uur tot 16:00 uur met een laatste entree om 15:00 uur. Adres: Wenckebachstraat 1 in Velsen Noord.

Dodenherdenking Tata Steel - 2025 - YouTube

“Als moeder blijf je hopen dat je kind ooit terugkeert”

Thu, 01 May 2025 09:08:34 +0200

De 18-jarige Antoon Molenaar werkt in 1944 als administratief medewerker voor uitgifte van de legitimatiebewijzen op de sociale afdeling bij Hoogovens. Op zondag 16 april is hij thuis, samen met zijn zeven jongere broers en zussen. Vader en moeder zijn in de kerk wanneer zus Nel (zeventien jaar) op commando van de Duitse soldaten, de deur opent. De soldaten zijn op zoek naar Antoon die met veel kabaal en geschreeuw van zijn bed wordt gelicht. Snel drukt hij nog een kus op het hoofd van de kleine Henny, waarna hij wordt meegenomen.

Wanneer vader en moeder thuiskomen, wordt zoon Bertus nog op pad gestuurd om Antoon wat brood te brengen. Hij wordt met de kolf van het geweer van een van de soldaten weggeslagen. Bertus is het gezinslid dat Antoon als laatste in leven ziet. Er volgt nog een bericht in mei van Antoon, geschreven op toiletpapier dat uit het kamp was gesmokkeld. Daarin bedankt Antoon zijn ouders voor het pakketje dat hij via het Rode Kruis voor zijn verjaardag van ze heeft gekregen. Daarna blijft het stil. Op 4 december 1944 overlijdt de 19-jarige Antoon door uitputting en ziekte in kamp Ammendorf.

Vooruitkijken en doorgaan
“Ik was pas twee jaar toen Antoon mee werd genomen, dus ik herinner me niets meer van die dag”, vertelt Henny. “Wel voelde ik, hoewel ik nog jong was, jaren na de oorlog dat er spanning was in huis. Er hing een grote foto van Antoon aan de muur, een soort schilderij, in de woonkamer. Toch werd er niet over hem gesproken. Mijn vader werkte zich rot om het gezin te onderhouden. Mijn moeder was heel actief in het verenigingsleven. Vluchtgedrag denk ik, van beiden. Want ook al hadden ze intern wel verdriet, ze waren bikkelhard. Ook wij kregen dat mee. We moesten door en vooruitkijken. Ik denk dat het tekenend was voor die tijd. Er was geen tijd om te rouwen, de oorlog moest zo snel mogelijk worden vergeten.”

Met een foto naar een helderziende
Toch bleef moeder tegen beter weten in hopen dat Antoon nog in leven was. Henny: “Ze sprak met andere moeders van jongens die wél waren teruggekomen. Misschien was er wel een vergissing gemaakt en was Antoon nog in leven. Dat kon toch? Ze hield altijd een sprankje hoop. Ik ben in opdracht van mijn moeder op mijn 12e zelfs nog met een foto van Antoon naar een helderziende geweest. Moet je nagaan; tien jaar later. Maar als ik erover nadenk snap ik haar wel; je wilt als moeder niet accepteren dat je kind niet meer terugkomt.”

Een trauma van de oorlog
Niet alleen moeder, ook oudste zus Nel bleef zelfs jaren later last houden van de oorlog. Joisain: “Bij harde geluiden hoorde zij weer de soldatenlaarzen en de Duitse stemmen. En jongste broer Jaap, die naar Amerika emigreerde, had soms slechte periodes waarin hij verward was en dacht te worden vervolgd. Bovendien denk ik dat het geen toeval was dat vader Ko op 16 april overleed, precies 43 jaar nadat zijn zoon tijdens de razzia uit het gezin was weggerukt.”

4 mei; een dag van stilte
Antoon werd in eerste instantie begraven in Duitsland, op de Getrauden Friedhof. In 1948 werd hij herbegraven in Bloemendaal en in 1971 werd de urn bijgeplaatst op het Ereveld in Loenen. “Wij gingen elk jaar naar de herdenking, óf bij Hoogovens óf in Loenen. ’s Avonds keken mijn ouders de dodenherdenking op de televisie. Wat ik me er vooral van herinner is dat we als kinderen geen woord mochten zeggen de hele avond. Daardoor voelde 4 mei als een heel zware dag.”

Een eerbetoon aan Antoon
Dit jaar zal Joisain namens de familie bij de jaarlijkse herdenking bij Tata Steel spreken over zijn zwager. Joisain: “Ik vind het mooi dat ik Antoon op deze manier kan eren. Het is belangrijk dat we dit blijven doen.” Henny sluit zich aan bij de woorden van haar man en kijkt uit naar het weerzien met haar neven en nichten: “Ik ben van de broers en zussen de enige die nog leeft, er is niemand meer. Dat mijn neefjes en nichtjes dit jaar bij de herdenking zijn, vind ik daarom bijzonder mooi. Ik hoop dat de herdenking een belangrijke plek blijft houden in de generaties na ons.”

Tachtig jaar herdenken
Antoon Molenaar is een van de 69 Hoogovens medewerkers die tijdens deze oorlog om het leven komt. Omdat het tachtig jaar geleden is dat Nederland werd bevrijd, zal er dit jaar in het bijzonder stil worden gestaan bij de omgekomen 69 Hoogoven medewerkers. Om hen niet te laten vergeten heeft Tata Steel een boek gemaakt: ‘Het verhaal achter 69 namen’. Alle 69 slachtoffers zijn in het boek genoemd en beschreven in een speciaal portret. Deze portretten worden gecombineerd met indringende interviews met nabestaanden, artikelen over de bombardementen op Hoogovens en over de razzia in april 1944.

Dit jaar is er ook een expositie in het Hoogovenmuseum, te bezoeken tot 11 mei. In het museum is vanaf 4 mei ook het boek ‘Het verhaal achter 69 namen’ te koop.

Herdenking bij Tata Steel-oorlogsmonument

Sat, 04 May 2024 14:56:45 +0200

Twee leerlingen van basisschool De Plataan uit Velsen-Noord droegen daarna een gedicht voor.

Floor Felten, Directeur Services, stond in haar speech stil bij Freek van der Meij. Freek was op 22 september 1942 ingevallen voor een collega, die onverwacht niet kon werken. Op die dag lieten Engelse bommenwerpers hun bommen vallen op het terrein van Hoogovens om de staalproductie van de bezetter te dwarsbomen. Freek kwam daarbij om het leven. Hij was 28 jaar oud en liet zijn vrouw en twee jonge kinderen van amper twee jaar oud achter. Zijn dochter, Ank van der Meij, was vanaf het eerste moment bij de herdenking bij het Hoogovenmonument, samen met haar moeder. Later als ze zelf moeder wordt en ook zelf nog bij Hoogovens werkt, neemt ze haar eigen kinderen en kleinkinderen mee.

Dit jaar heeft ze zelf ook kort stil gestaan bij het overlijden van haar vader.

“22 september 1942 was de dag dat onze vader niet meer naar huis kwam. Dat vier dagen voor onze tweede verjaardag.

Mijn vader viel in voor een medewerker en kreeg een oproep om in te vallen. Die dag verschenen zes Mosquito-bommenwerpers die vlogen over Hoogoven 1 en lieten hun bommen vallen.

Hierbij vielen een aantal doden, waarbij mijn vader, die alleen nog met zijn klompen, boven de aarde stak. Hij werd slechts 28 jaar.

Het gevolg van dit bombardement was dat onze moeder met twee kinderen van twee achter bleef, wat in die tijd niet zo eenvoudig was.

Ik vind het belangrijk om hier te gedenken en blij mogen zijn met onze vrijheid die we nu hebben.”

Lees hier haar hele verhaal.

Herdenking bombardement Hoogovens

Tue, 23 Apr 2024 13:43:00 +0200

22 september 1942 was een noodlottige dag voor vier medewerkers van Hoogovens en drie firmamedewerkers. Die dag kwamen zij bij een bombardement op Hoogoven 1 om het leven. Een van de slachtoffers was de 28-jarige Freek van der Meij. Hij liet zijn vrouw en tweeling achter. Dochter Ank, nu 83, gaat nog elk jaar naar de herdenking op 4 mei bij Tata Steel. “Ook al vind ik het zwaar en ben ik er de hele dag door van slag, het is heel fijn om mijn vader te herdenken.”

Op 22 september was Freek van der Meij eigenlijk vrij. Maar omdat een van de collega’s die dag niet wilde werken, viel Freek in. Met die beslissing bezegelde hij zijn noodlot. Freek kwam bij het bombardement om het leven, 4 dagen voordat zijn zoon en dochter 2 jaar zouden worden.

Een hard leven
De speciale gangen die waren gegraven op het terrein om medewerkers te beschermen tegen de bommen, hadden geen uitkomst geboden. Vader Freek werd gevonden met alleen zijn klompen nog boven de aarde. Ank: “Mijn vader zei altijd tegen mijn moeder dat als er mannen met groene pakken aan de deur zouden komen, dat geen goed nieuws zou zijn. En inderdaad, zij kwamen mijn moeder vertellen dat mijn vader was omgekomen.” Er volgde een zware tijd voor moeder Helene. “Ze bleef met twee kleintjes achter en had het, zeker in oorlogstijd, niet bepaald breed. Omdat mijn vader maar een paar jaar bij Hoogovens had gewerkt, kreeg ze slechts een klein pensioen. En dus moest mijn moeder hard werken. Ze ging aan de slag bij een huisartsenpraktijk op de Alkmaarseweg. Ik weet het nog goed. Ze kreeg eens in de 3 maanden 72 gulden, nét genoeg om ons te onderhouden.”

Het continue gemis van een vader
Dat het geen vetpot was thuis weet Ank nog goed. “Mijn moeder ging weleens met de handkar naar de boer in de noord om te vragen om eten. Ook herinner ik me nog levendig dat we van mijn moeder 1 keer per jaar een hoorntje met 1 bolletje ijs van 5 cent mochten. Dat was onze jaarlijkse traktatie in de zomer.” Toch overheerste vooral het gebrek aan een vader. “Ik was heel close met mijn tweelingbroer Hans, maar dat kon het gemis aan een vader niet compenseren. Ik weet nog dat we in de zomer naar de vakantiekolonie in Wijk aan Zee moesten. Als een van de meisjes daar dan werd opgehaald door haar vader, was ik zó jaloers. Ik wilde dat ook, maar mijn vader was er simpelweg niet meer. Zo zijn er ontelbare momenten geweest dat ik mijn vader heb gemist.”

Menselijke aspecten
Op de vraag of Ank door het gemis van haar vader en het zware leven van haar moeder, is gehard, antwoord ze: “Ik sleep het al mijn hele leven mee en ik denk dat het me ook heeft beïnvloed, maar ik ben er niet slechter of harder door geworden. Wel denk ik dat ik er bewuster door leef en bij situaties goed naar de menselijke aspecten kan kijken. Neem bijvoorbeeld de oorlog in Oekraïne. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe vreselijk het moet zijn om te vluchten en alles achter te laten. Het is goed om daar bewust bij stil te staan.”

Blijven herdenken
Ank is van alle aanwezigen waarschijnlijk degene die het vaakst bij alle herdenkingen van Tata Steel aanwezig is geweest. “Vroeger ging ik er als klein meisje al met mijn moeder naartoe, maar zij is, net als mijn tweelingbroer, overleden. Tegenwoordig ga ik met mijn dochter Eileen en met mijn kleindochters naar de herdenking. Zo leeft de traditie voort. Ik merk dat ik er in de dagen ervoor echt naartoe leef. En ook al vind ik het zwaar, ik vind het fijn en goed om mijn vader te herdenken.” Dit jaar zal Ank ook een korte toespraak houden bij het monument. “Natuurlijk vind ik dat spannend, maar het is ook heel bijzonder dat ik dat mag doen. Zo houden we mijn vader en alle anderen die zijn omgekomen, in ere.”